gikydor

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΠΟΝΣΑΙ ΕΝΥΔΡΕΙΑ ΕΜΕΙΣ... ΛΙΜΝΗ


ΕΝΥΔΡΕΙΑ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΕΝΥΔΡΕΙΩΝ

BONSAI

Η ΛΙΜΝΗ ΜΑΣ

ΕΡΠΕΤΑ

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΤΕΧΝΗ

 

 

Γενειοφόρος δράκος
Pogona vitticeps (Ahl, 1927)

Αρθρό του Στέφανου Τοκατλίδη

 

Pogona vitticeps1

Οι ειρηνικοί αυτοί δράκοι έχουν γίνει από τις πιο δημοφιλείς σαύρες που διατηρούνται στην αιχμαλωσία ως κατοικίδια. Στις Η.Π.Α. θεωρούνται οι πλέον δημοφιλείς σαύρες κατοικίδια, ενώ και στην Ευρώπη κατέχουν τις υψηλότερες θέσεις. Στην Ελλάδα πλέον μπορούν να βρεθούν αρκετά εύκολα, και είναι κι εδώ από τα πιο δημοφιλή κατοικίδια ερπετά. Οι σαύρες αυτές συγκεντρώνουν πολλά θετικά στοιχεία: Χαρακτηριστική περίεργη εμφάνιση, μεσαίο κι εύκολα διαχειρίσιμο μέγεθος, ανθεκτικότητα, σχετικά απλές περιβαλλοντικές και διατροφικές ανάγκες, εύκολη αναπαραγωγή και πολύ ήρεμη ιδιοσυγκρασία. Είναι είδος κατάλληλο για αρχάριους στον κόσμο των ερπετών, και δε θα σας απογοητεύσει. Παρόλα αυτά, το μέγεθός τους, ο εξοπλισμός που χρειάζονται και η ανάγκη τους για ζωντανά έντομα ίσως να μην το κάνουν κατάλληλο για όλους.

Οι γενειοφόροι δράκοι κατάγονται από την κεντρική και κεντροανατολική Αυστραλία, όπου μπορούν να βρεθούν σε ποικιλία ενδιαιτημάτων, από ξηρά ανοιχτά δάση και ξηρούς θαμνότοπους μέχρι βραχώδεις ερήμους. Είναι άριστα προσαρμοσμένοι για το σκληρό κι απρόβλεπτο κλίμα της Αυστραλιανής ηπείρου. Εκτός του είδους Pogona vitticeps, το γένος Pogona περιλαμβάνει άλλα 7 είδη – P. Barbata, P. Henrylawsoni, P. microlepidota, P. minor, P. Michelli, P. Minima, και P. nullarbor -, τα οποία μπορούν να βρεθούν σε όλα τα ξηρά μέρη της Αυστραλίας. Κοινότερο με διαφορά στην αιχμαλωσία είναι το είδος P. vitticeps, με το οποίο θα ασχοληθώ στο παρόν άρθρο, ενώ σπανιότερα διατηρείται το μικρότερο P. Henrilawsoni, και πολύ σπανιότερα άλλα είδη. Στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία διατηρείται επίσης το μεγαλύτερο του γένος P. Barbata, το οποίο φτάνει τα 60 εκατοστά και κατάγεται από υγρότερα ενδιαιτήματα της ανατολικής Αυστραλίας, το οποίο όμως δεν εξήχθη ποτέ από το Νότιο Ημισφαίριο. Όλος ο αιχμάλωτος πληθυσμός των γενειοφόρων δράκων εκτός Αυστραλίας προέρχεται από άτομα που εξήχθησαν πιθανότατα παράνομα στη Γερμανία τη δεκαετία του 1970, επειδή η Αυστραλία ήδη από το 1960 απαγόρευε την εξαγωγή της πανίδας της, παρά μόνο για επιστημονικούς σκοπούς. Το είδος έπειτα διαπιστώθηκε ότι προσαρμόζεται εύκολα στην αιχμαλωσία και αναπαράγεται εύκολα, κι έτσι εξαπλώθηκε σε ευρωπαϊκές συλλογές. Το 1990 άρχισε να εμφανίζεται και σε αμερικανικές συλλογές. Σήμερα όλα τα άτομα διαθέσιμα στο εμπόριο και εντός και εκτός Αυστραλίας προέρχονται αποκλειστικά από αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία. Το γένος Pogona ανήκει στην οικογένεια των αγαμιδών (Agamidae), τα μέλη της οποίας αποκαλούνται συχνά δράκοι, εξαιτίας του στιβαρού τους σώματος και των διάφορων στολισμών που φέρουν όπως αγκάθια, λοφία και πτυχώσεις. Σχεδόν όλοι οι αγαμίδες είναι κυνηγοί ενέδρας, που συλλαμβάνουν την τροφή τους με τη γλώσσα τους, αν και υπάρχουν λίγα παμφάγα και φυτοφάγα είδη. Η οδοντοστοιχία τους είναι εξειδικευμένη, με μπροστινά δόντια που αντικαθίστανται συνεχώς όπως και στις περισσότερες σαύρες, και τα υπόλοιπα συνενωμένα με τη γνάθο για καλύτερη μάσηση της τροφής (ακροδοντικά). Τα κάτω μπροστινά δόντια είναι μεγαλύτερα (κυνοδοντόμορφα) για να εξουδετερώνουν αμέσως τη λεία. Οι αγαμίδες επικοινωνούν κυρίως με οπτικά σήματα, κι επειδή τα κατάλληλα σημεία για θερμορύθμιση και ενέδρα είναι περιορισμένα σε σχέση με τον υπόλοιπο χώρο, έχουν έντονα ένστικτα προστασίας της περιοχής τους.


Pogona vitticeps2

ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ

Το μήκος ενός ενήλικου γενειοφόρου δράκου κυμαίνεται στα 35-60 εκατοστά, με συνηθέστερα μεγέθη στα 40-55 εκατοστά, και το βάρος του κυμαίνεται στα 300-450 γραμμάρια, σπάνια περισσότερο. Είναι γεροδεμένες σαύρες με τριγωνικό κεφάλι, κοντό λαιμό, πλατύ σώμα, ανεπτυγμένα άκρα με κυρτά νύχια κατάλληλα για την αναρρίχηση, και χοντρή ουρά. Όπως και στους υπόλοιπους δράκους, η ουρά δεν αυτοτέμνεται για άμυνα ούτε αναγεννάται αν κοπεί. Καλύπτονται από ετερογενείς φολίδες, σκληρότερες σε εκτεθειμένες περιοχές και μικρότερες στην κοιλιά και σε μέρη που απαιτούν ευλυγισία, όπως στις αρθρώσεις. Το πιο χαρακτηριστικό τους στοιχείο είναι ωστόσο τα αγκάθια τους, τα οποία είναι τροποποιημένες φολίδες που βρίσκονται στο πίσω μέρος του κεφαλιού, γύρω από τα αυτιά, στο λαιμό, στον αυχένα και κατά μήκος των πλευρών του σώματος. Τα αγκάθια στην κάτω πλευρά του σαγονιού και του λαιμού μοιάζουν με γένια, εξ ου και η ονομασία του είδους, γενειοφόρος δράκος. Βρίσκονται σε έναν θύλακα δέρματος, τον οποίο το ζώο μπορεί να φουσκώσει και να μαυρίσει όταν απειλείται, για να φανεί μεγαλύτερο και τρομακτικότερο.
   Το χρώμα τους ποικίλει από ανοιχτό καφέ, κιτρινωπό, γκρίζο, έως και πορτοκαλί ή κοκκινωπό, ανάλογα με την απόχρωση του εδάφους απ’ όπου κατάγονταν οι πρόγονοί τους. Συχνά φέρουν σκουρότερες περιοχές και ζώνες. Όπως και πολλοί άλλοι δράκοι, έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν ελαφρώς την απόχρωσή τους ανάλογα με τη θερμική και συναισθηματική τους κατάσταση. Για παράδειγμα το πρωί ή όταν βρίσκονται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες μπορεί να είναι σκουρότεροι, για να απορροφήσουν περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία, ενώ το μεσημέρι το χρώμα τους ανοίγει. Επίσης όταν είναι στρεσαρισμένοι ή άρρωστοι μπορεί να σκουρύνουν. Στην αιχμαλωσία με την επιλεκτική αναπαραγωγή τα κίτρινα ή τα πορτοκαλί που εμφανίζουν ορισμένοι πληθυσμοί στη φύση έχουν ενταθεί αρκετά. Έχει γίνει επίσης επιλεκτική αναπαραγωγή για το μέγεθος των φολίδων, και σήμερα υπάρχουν γραμμές με μικροσκοπικά ή και καθόλου αγκάθια (
leatherbacks) ή με διάφανο δέρμα (translucent). Γνωστοί είναι επίσης και οι Γερμανικοί γίγαντες (German giants), μία γραμμή που αναπτύχθηκε στη Γερμανία και εύκολα φτάνει τα 60 εκατοστά. Τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τα θηλυκά από το πλατύτερο κεφάλι και τα εντονότερα γένια, αν και πιο σίγουρα διακριτικά στοιχεία είναι οι εμφανέστεροι μηριαίοι πόροι, πόροι που αφήνουν μικροποσότητες οσμητικού υλικού για την οριοθέτηση της περιοχής που βρίσκονται στη μέσα πλευρά των μηρών, και τα δύο ημιπεϊκά φουσκώματα πίσω από την αμάρα, τα οποία θα διακρίνεται αν σηκώσετε αρκετά την ουρά του ζώου.
   Στο φυσικό τους περιβάλλον, οι γενειοφόροι δράκοι περνούν αρκετό χρόνο σκαρφαλωμένοι πάνω σε ψηλά σημεία όπως βράχια, κορμούς και χαμηλά κλαδιά δέντρων, θάμνους, πεσμένα κλαδιά κλπ, όπου λιάζονται, περιμένουν τροφή και παρακολουθούν το χώρο τους για πιθανούς εισβολείς στην περιοχή τους ή εχθρούς. Πλαταίνουν το σώμα τους για να απορροφήσουν ηλιακή ακτινοβολία, και όταν ζεσταθούν αρκετά, μπορεί να αλλάξουν προσανατολισμό ως προς τις ακτίνες του ήλιο για να μειώσουν την έκθεσή τους, ή ανοίγουν το στόμα τους για να δροσιστούν με την εξάτμιση του νερού. Αν και παραμένουν έξω στον ήλιο και σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, ο ήλιος του καλοκαιριού είναι υπερβολικά καυτός ακόμα και για αυτά τα ζώα της ερήμου, οπότε το μεσημέρι κρύβονται συνήθως σε σκιερά μέρη, όπως θάμνους, σχισμές βράχων ή στοές που σκάβουν μόνοι τους κάτω από πέτρες. Οι γενειοφόροι δράκοι είναι ευκαιριακοί κυνηγοί μικρών ζώων, και τρώνε ουσιαστικά ό,τι κινείται. Τρέφονται κυρίως με έντομα και άλλα ασπόνδυλα, όπως ακρίδες, γρύλλους, σκαθάρια, κατσαρίδες, αράχνες, σαρανταποδαρούσες, λιβελούλες κλπ, αλλά μπορεί να φάνε και μικρά σπονδυλωτά όπως μικρές σαύρες ή μικρά τρωκτικά, αν μπορούν να τα πιάσουν. Συμπληρώνουν το διαιτολόγιο τους με φυτικές τροφές όπως φύλλα, άνθη, καρπούς και σπόρους. Το χειμώνα τον περνούν σε χειμερία νάρκη κρυμμένοι σε ρηχές στοές που σκάβουν κάτω από βράχους. Μπορεί να διακόψουν τη νάρκη σε αρκετά ζεστές ημέρες.

ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ

Οι τέσσερις μήνες μετά τη νάρκη, Σεπτέμβριος με Ιανουάριο στο Νότιο Ημισφαίριο, είναι η κύρια περίοδος αναπαραγωγής, οπότε παρατηρείται και η μεγαλύτερη δραστηριότητα. Τα αρσενικά υπερασπίζονται επικράτειες από άλλα αρσενικά, οι οποίες περιλαμβάνουν μερικά θηλυκά. Έχουν αναπτύξει μια πλούσια γλώσσα του σώματος με διάφορες κινήσεις για την επικοινωνία τους σε τέτοιες συνθήκες. Οι πιο κοινές κινήσεις είναι το κούνημα του κεφαλιού, ένδειξη κυριαρχίας, και το σήκωμα του χεριού, ένδειξη υποταγής. Οι δράκοι μπορούν να κουνήσουν ελαφρά το κεφάλι τους ως απλό χαιρετισμό προς άλλο μέλος του είδους. Πιο έντονα κουνήματα, συχνά με τα γένια φουσκωμένα, εκτελούνται από τα αρσενικά για τη διακήρυξη της περιοχής τους. Αν ο αντίπαλος δε φύγει, τότε απαντά με παρόμοια κουνήματα, φούσκωμα των γενιών, και στη συνέχεια και οι δύο αντιμαχόμενοι προσπαθούν να δείξουν μεγαλύτεροι, πλαταίνοντας και φουσκώνοντας το σώμα τους. Έπειτα μπορεί να ακολουθήσει μάχη, με τα δύο αρσενικά να κυνηγιούνται σε κύκλους και να προσπαθούν να δαγκώσουν την ουρά το ένα του άλλου. Πολύ σπανιότερα ενοχλημένα θηλυκά μπορεί επίσης να κουνήσουν το κεφάλι τους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Όταν ένα αρσενικό συναντά θηλυκό, του κάνει μια υπερβολική επίδειξη με έντονο κούνημα του κεφαλιού, και συχνά όλου του μπροστινού μέρους του σώματος. Αν το θηλυκό είναι δεκτικό θα απαντήσει με ένα ήπιο κούνημα του κεφαλιού και σήκωμα του χεριού. Μικρότερα επίσης άτομα συχνά κουνούν το μπροστινό πόδι προς μεγαλύτερα, ίσως ως κίνηση εξευμενισμού, ενώ σπάνια μπορούν να το κάνουν και ηττημένα αρσενικά.
   Το ζευγάρωμα είναι γρήγορη διαδικασία, και μετά από 4-6 εβδομάδες το θηλυκό σκάβει μία σήραγγα, όπου γεννά 16-24 αυγά, αλλά μπορεί να είναι μόλις 5 ή και πάνω από 40 σε ορισμένες περιπτώσεις. Από παρατηρήσεις στην αιχμαλωσία, που είναι και πιο εύκολες, είναι γνωστό ότι το θηλυκό παραμένει για μικρό χρονικό διάστημα κοντά στη φωλιά και φουσκώνει τα γένια του προς πιθανούς εισβολείς, και αν δει τα αυγά ξεσκέπαστα τα ξαναθάβει. Παρόλα αυτά αυτό διαρκεί για λίγες μέρες, κι έπειτα δεν ασχολείται καθόλου με την φροντίδα των αυγών ή των νεοσσών. Στην πραγματικότητα αν συναντήσει κάποιο νεογέννητο μέλος του είδους του μπορεί να το φάει, γι’ αυτό και η στέγαση δράκων με τεράστια διαφορά μεγέθους απαγορεύεται. Τα αυγά εκκολάπτονται σε 55-70 ημέρες σε θερμοκρασίες 27-29 βαθμών, και τα μικρά είναι μικρογραφίες των γονέων τους. Αναπτύσσονται ταχύτατα για τον πρώτο χρόνο, ωριμάζουν γεννητικά στους 15-18 μήνες περίπου, και φτάνουν στο πλήρες τους μέγεθος στα δύο χρόνια. Οι δράκοι έχουν αυτόν το μεγάλο αναπαραγωγικό ρυθμό για να αντισταθμίζουν τις απώλειες από τους πολυάριθμους εχθρούς τους, όπως αρπακτικά πουλιά, φίδια και σαρκοφάγα θηλαστικά, όπως τα ντίνγκο. Όταν αντιμετωπίζουν εχθρό συνήθως τρέχουν προς κάποιο καταφύγιο, αλά μπορεί να παραμείνουν εντελώς ακίνητοι ή να προσπαθήσουν να τον αποθαρρύνουν φουσκώνοντας και σηκώνοντας το σώμα τους ψηλά, φουσκώνοντας και μαυρίζοντας τα γένια τους, ξεφυσώντας και ανοίγοντας το στόμα τους. Παρά την πίεση από τους εχθρούς, οι πληθυσμοί του είδους είναι πολύ μεγάλοι και το είδος δεν απειλείται. Είναι κοινό ακόμα και σε κατοικημένες περιοχές, όπου συχνά λιάζεται σε πασσάλους περιφράξεων, πετρότοιχους και τραπέζια πικνίκ. Δυστυχώς μεγάλος αριθμός τους κάθε χρόνο βρίσκει το θάνατο στους αυτοκινητοδρόμους.

 

Pogona vitticeps3

 

ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΔΡΑΚΟΥ

Ο γενειοφόρος δράκος δεν είναι δυσεύρετος πλέον στην Ελλάδα. Εάν θέλετε να αποκτήσετε έναν, μπορείτε εύκολα να βρείτε, παρόλα αυτά καλό είναι να αγοράσετε από κάπου όπου τα ζώα αυτά φροντίζονται σωστά. Κατά καιρούς τα περισσότερα pet shops μπορεί να φέρνουν δράκους, όμως επειδή στα περισσότερα τέτοια μαγαζιά η φροντίδα των ερπετών είναι πολύ κακή, είναι πιθανό να πάσχουν από πολλαπλά προβλήματα υγείας, συν το ότι η τιμή που θα σας τον πουλήσουν μπορεί να είναι αδικαιολόγητα υψηλή. Καλύτερα είναι να αγοράσετε ζώα από εξειδικευμένα στα ερπετά καταστήματα, τα οποία μπορείτε εύκολα να βρείτε ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, ή και από χομπίστες εκτροφείς, τους οποίους μπορείτε να εντοπίσετε σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ή σε φόρουμ για ερπετά. Εναλλακτικά μπορείτε να αποκτήσετε το ζώο σας από αγγελία κάποιου που το δίνει, εντούτοις στην συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει να είστε βέβαιοι για την κατάσταση της υγείας του, ώστε η πρώτη σας εμπειρία με αυτό το είδος να είναι θετική. Από όπου και αν τον πάρετε, καλύτερα να αποφύγετε αυτούς που είναι μικρότεροι των 6-8 εβδομάδων, δηλαδή όσους είναι κάτω από 15 εκατοστά σε μήκος και 15 γραμμάρια σε βάρος, γιατί είναι πολύ πιο ευαίσθητοι. Ένας αρχάριος προτείνεται να ξεκινήσει με ημιενήλικο ή ενήλικο ζώο, το οποίο είναι πολύ πιο ανθεκτικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το μεγάλωμα ενός μικρού είναι ακατόρθωτο. Χρειάζεται απλώς μεγαλύτερη προσοχή στη διατροφή, στα συμπληρώματα, στις σωστές θερμοκρασίες και σε οτιδήποτε θα μπορούσε να σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
   Οι κανόνες επιλογής είναι οι ίδιοι όπως και σε άλλα ερπετά. Τα ζώα θα πρέπει να έχουν σωστό βάρος, καθαρά μάτια, μύτη, στόμα και αμάρα (η κοινή έξοδος του πεπτικού, ουροποιητικού και αναπαραγωγικού συστήματος), δε θα πρέπει να έχουν πληγές ή δερματικά προβλήματα, δυσχρωμίες ή εξογκώματα, ή κάτι άλλο που δε φαίνεται φυσιολογικό. Η έλλειψη δραστηριότητας δεν είναι απαραίτητα κακό σημάδι, αφού μπορεί τα ζώα να λιάζονται ή απλώς να κάθονται ακίνητα, θα πρέπει όμως να είναι παρατηρητικά. Όταν τα πιάσετε ωστόσο θα πρέπει να προσπαθούν να φύγουν, ή αν είναι πιο εξοικειωμένα, θα πρέπει να πιάνονται γερά από πάνω σας και να είναι έτοιμα να φύγουν. Ελέγξτε επίσης όταν τα κρατάτε για ανωμαλίες στα οστά, στο δέρμα και για ύποπτους ήχους κατά την αναπνοή. Τέλος δεν είναι ασυνήθιστο ένας μικρός γενειοφόρος δράκος να έχει ακρωτηριασμένο κάποιο δάκτυλο ή το άκρο της ουράς. Εφόσον το σημείο έχει επουλωθεί δεν υπάρχει πρόβλημα, και το ζώο θα ζήσει κανονικά το υπόλοιπο της ζωής του. Αυτό συνήθως προκαλείται από κανιβαλισμό άλλων δράκων σε συνθήκες υπερπληθυσμού, όταν όλοι μαζί τρέχουν να πιάσουν την τροφή, αστοχούν και κόβουν κατά λάθος κάποιο κομμάτι ενός άλλου δράκου.

ΤΕΡΑΡΙΟΥΜ

Τεράριουμ λέγεται ο χώρος όπου θα διαμένει ο δράκος. Ένα ιδανικό μέγεθος είναι το μήκος του να είναι όσο δύο φορές το ολικό μήκος της σαύρας, το πλάτος όσο μια φορά το ολικό της μήκος, και επίσης να υπάρχει αρκετό ύψος για την αναρρίχηση και τις λάμπες. Για ένα μέσο ενήλικο γενειοφόρο δράκο, ένα τεράριουμ διαστάσεων 100χ50χ45 εκατοστών είναι ιδανικό. Ίσως να μπορούν να κατοικήσουν άνετα σε οριακά μικρότερα, αλλά φυσικά ο μεγαλύτερος χώρος, αν μπορείτε να τους τον παρέχετε, δεν βλάπτει. Σε μεγαλύτερο χώρο μπορεί να στεγαστεί πάνω από ένα ζώο, αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε ασφαλές. Καλύτερος συνδυασμός είναι δύο θηλυκά του ίδιου μεγέθους, γιατί αν είναι δύο αρσενικά θα μαλώσουν, ενώ αν είναι ζευγάρι θα έχετε ανεπιθύμητη αναπαραγωγή. Είναι φυσιολογικό ο ένας δράκος να είναι πιο κυρίαρχος από τον άλλον, αλλά αν ο υποτακτικός στρεσάρεται εμφανώς, ίσως να χρειαστεί να τους χωρίσετε. Καλύτερα να αποφύγετε τα τροποποιημένα ενυδρεία, γιατί ανοίγουν από πάνω κι έτσι είναι πολύ δυσκολότερα στην πρόσβαση για το τάισμα, το καθάρισμα και την προσέγγιση του δράκου. Κατάλληλα είναι τα ειδικά για τα ερπετά τεράριουμ που ανοίγουν από μπροστά, τα οποία πωλούνται στην αγορά ή μπορείτε να φτιάξετε ένα μόνοι σας ή να το παραγγείλετε από ξυλουργό. Ένα τεράριουμ όλο από γυαλί δεν είναι ιδανικό, γιατί δε συγκρατεί πολλή θερμότητα, ο δράκος μπορεί να νιώθει εκτεθειμένος από παντού και οι πολλαπλές αντανακλάσεις μπορεί να τον στρεσάρουν. Καλύτερο είναι ένα τεράριουμ με κάποιες πλευρές αδιαφανείς. Μπορείτε να φτιάξετε ένα τεράριουμ με ξύλινη βάση και σκελετό, το οποίο θα έχει την μπροστινή ή και μερικές άλλες πλευρές διαφανείς, που μπορεί να είναι είτε γυάλινες είτε από πλεξιγκλάς. Ο αερισμός είναι πολύ σημαντικός, και γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρχουν μέρη με σίτα στην οροφή και ίσως και σε κάποιες ακόμα πλευρές της κατασκευής, ενώ αν ο περιβάλλοντας χώρος είναι ζεστός, και δεν υπάρχει κίνδυνος απότομων θερμοκρασιακών μεταβολών,  μπορεί μία ή περισσότερες πλευρές να είναι κυρίως σίτα.
   Το υπόστρωμα θα πρέπει να είναι υλικό που καθαρίζεται εύκολα. Η άμμος είναι το πλέον ακατάλληλο υλικό, γιατί ο δράκος δε ζει στην άμμο. Ζει σε μέρη με σκληρό χώμα, άμμο και χαλίκια, αλλά για το μεγαλύτερο χρόνο της δραστηριότητάς του σκαρφαλώνει σε συμπαγή αντικείμενα. Οι αμμόβιες σαύρες έχουν κροσσωτά δάκτυλα για να βαδίζουν εύκολα πάνω στην άμμο. Ο δράκος θα βουλιάζει στην άμμο, ενδέχεται να την καταπιεί με αρνητικές συνέπειες στο πεπτικό του σύστημα, ενδέχεται να μπει στα μάτια, στη μύτη, στα αυτιά και στην αμάρα του, κι επίσης είναι πολύ βαριά, δύσκολη στο καθάρισμα, επειδή τα υγρά των περιττωμάτων διαχέονται στους κόκκους της, και σηκώνει ανθυγιεινή σκόνη. Εάν θέλετε κάποιο φυσικό υπόστρωμα, φτιάξτε ένα μίγμα χώματος και άμμου, το οποίο πάλι καθαρίζεται δύσκολα. Το πιο εύκολο υπόστρωμα είναι το χαρτί, όπως εφημερίδα, χασαπόχαρτο ή χαρτόνι, το οποίο μπορεί να τοποθετηθεί σε αρκετές στρώσεις και τα λερωμένα μέρη να αντικαθίστανται αμέσως. Αποφεύγετε τύπους χαρτιού που γλιστράνε. Επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν προϊόντα ξύλου, όπως πριονίδι λεύκας, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος κατάποσης του υλικού εάν τα έντομα δε βρίσκονται σε μπολ. Φυτικά προϊόντα μεγαλύτερου μεγέθους όπως σπασμένα καρύδια και παρόμοια φυτικά υλικά είναι ακατάλληλα. Το τεράριουμ εσωτερικά θα πρέπει να διακοσμηθεί με αντικείμενα στα οποία το ζώο θα μπορεί να σκαρφαλώνει, όπως πέτρες και χοντρά κλαδιά στη διάμετρο του δράκου ή και λίγο μεγαλύτερα. Βεβαιωθείτε ότι όλα τα αντικείμενα είναι καλά στερεωμένα, ώστε να μην κινδυνεύει να καταπλακωθεί ο δράκος. Η κρυψώνα δεν είναι απαραίτητη, αφού ο δράκος θα μπορεί να κρύβεται πίσω από κάποιο αντικείμενο εάν το θελήσει, αλλά στη φύση συχνά μπαίνουν σε τρύπες, οπότε είναι ωφέλιμη. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μία σπηλιά ή ένα μισό κούτσουρο που μπορείτε να βρείτε σε κάποιο
pet shop ή να φτιάξετε μόνοι σας ένα χαμηλό ξύλινο κουτί με μήκος μικρότερο του δράκου, που θα έχει ένα άνοιγμα στο πλάι.
   Το ψηλότερο σημείο, που μπορεί να είναι μια πλατιά πέτρα ή ένα χοντρό κλαδί,
 θα λειτουργεί ως σημείο λιασίματος, το σημείο δηλαδή όπου η σαύρα θα ανεβαίνει για να λιαστεί και να ανεβάσει τη θερμοκρασία της. Πάνω από το σημείο λιασίματος θα πρέπει να βρίσκεται μια λάμπα θέρμανσης, η οποία μπορεί να είναι απλή λάμπα πυράκτωσης, ειδική κόκκινη θερμαντική λάμπα η κεραμική λάμπα, η οποία δεν παράγει φως αλά παράγει αρκετή θερμότητα. Το σημείο κάτω από τη λάμπα θα πρέπει να φτάνει τους 35-40 βαθμούς, με τις υψηλότερες θερμοκρασίες της ζώνης προτιμότερες, ώστε ο δράκος να φτάνει εύκολα στην επιθυμητή του θερμοκρασία (μεταξύ 35-38 βαθμών). Αν και πολύ δύσκολα θα πλησιάσει από μόνος του επικίνδυνα κοντά στη ζεστή λάμπα για να καεί, εσείς πάραυτα θα πρέπει να λάβετε μέτρα για να το προλάβετε, ιδίως αν χρησιμοποιείτε υπέρθερμους πομπούς όπως κεραμικές λάμπες. Εάν ο δράκος είναι κολλημένος στο σημείο λιασίματος για μεγάλο μέρος της μέρας, σημαίνει ότι η λάμπα δεν επαρκεί για τη θέρμανσή του. Για να αποφευχθούν τέτοιες καταστάσεις, καλό είναι να υπάρχει ένα ακριβές θερμόμετρο κοντά στο σημείο λιασίματος. Η ισχύς της λάμπας εξαρτάται από την απόσταση από το σημείο λιασίματος και τη γενική θερμοκρασία του χώρου. Συνήθως χρησιμοποιούνται λάμπες μεταξύ 30-100
W, ανάλογα με την απόσταση και την εποχή. Εναλλακτικά, για να μην αλλάζετε λάμπες κάθε εποχή, μπορείτε να συνδέσετε μια λάμπα μεγαλύτερης ισχύος με έναν ροοστάτη με τον αισθητήρα του στο σημείο λιασίματος, ο οποίος θα αυξομειώνει την έντασή της ώστε να διατηρεί τη σωστή θερμοκρασία. Η γενική θερμοκρασία στο τεράριουμ θα πρέπει να είναι μεταξύ 24-30 βαθμών, και συχνά η λάμπα επαρκεί για τη θέρμανση του χώρου. Εάν ωστόσο είναι χαμηλότερη, θα πρέπει να χρησιμοποιείται ένα ακόμα θερμαντικό μέσο όπως μια θερμαντική πλάκα, η οποία μπορεί να καλύπτει ένα μικρό μέρος του τεράριουμ και καλό είναι να συνδεθεί με ροοστάτη για τη διατήρηση σταθερής θερμοκρασίας, γύρω στους 25-30 βαθμούς στην επιφάνειά της. Οπότε ένα ακόμα θερμόμετρο, με το οποίο θα μετράται τη γενική θερμοκρασία του τεράριουμ, είναι επίσης σημαντικό. Στις ερήμους συχνά η θερμοκρασία πέφτει τη νύχτα, οπότε το βράδυ μπορεί να πέσει χαμηλά, έως και τους 16 βαθμούς, αρκεί να ξαναθερμαίνεται γρήγορα την επόμενη μέρα. Εάν δε θερμαίνεται γρήγορα την επόμενη μέρα, μια θερμαντική πλάκα αναμμένη όλο το εικοσιτετράωρο θα βοηθήσει. Το καλοκαίρι οι γενικές θερμοκρασίες είναι κοντά στο ιδανικό σημείο, και μπορεί να είναι αναγκαίο οι λάμπες να σβήνουν για μέρος της ημέρας για την αποφυγή της υπερθέρμανσης. Δίπλα στη λάμπα θέρμανσης θα πρέπει επίσης να βρίσκεται η λάμπα υπεριώδους ακτινοβολίας (UV), η λεγόμενη πλήρους φάσματος, η οποία παράγει την απαραίτητη ακτινοβολία για τη σύνθεση της βιταμίνης d3, η οποία είναι απαραίτητη για το μεταβολισμό του ασβεστίου. Η λάμπα αυτή μπορεί να βρεθεί εύκολα σε εξειδικευμένα για ερπετά καταστήματα. Προτιμήστε τις σωληνωτές από τις βιδωτές σπειροειδείς, γιατί οι πρώτες διαχέουν την ακτινοβολία τους σε μεγαλύτερο μέρος του χώρου, ενώ οι δεύτερες δημιουργούν μια συγκεντρωμένη εστία ακτινοβολίας. Οι λάμπες αυτές δε θα πρέπει να απέχουν πάνω από 25-30 εκατοστά από το ζώο, γιατί η ακτινοβολία τους φθίνει με την απόσταση. Ούτε όμως θα πρέπει να βρίσκονται ακριβώς από πάνω του, γιατί μπορεί να βλάψουν τα μάτια του. Οι λάμπες αυτές θα πρέπει να αντικαθίστανται κάθε 6-12 μήνες ή ανάλογα με τις οδηγίες του κατασκευαστεί, γιατί η απόδοσή τους σε ακτινοβολία φθίνει παρόλο που εξακολουθούν να φωτοβολούν. Οι δύο αυτοί λαμπτήρες μπορούν να συνδεθούν σε χρονοδιακόπτη για να ανάβουν σταθερά για τις ώρες που πρέπει. Η βασική φωτοπερίοδος είναι 12 ώρες φωτός, η οποία το καλοκαίρι μπορεί να αυξηθεί στις 14 και το χειμώνα να μειωθεί στις 10. Οι γενειοφόροι δράκοι αγαπούν το πολύ φως, γι’ αυτό καλό είναι να τοποθετήσετε το τεράριουμ σε κάποιο φωτεινό σημείο, όχι όμως στο άμεσο ηλιακό φως γιατί μπορεί να υπερθερμανθεί. Μπορεί να βρίσκεται σε χώρο του σπιτιού με αρκετή κίνηση χωρίς πρόβλημα, όπου το ζώο θα παρατηρεί τι γίνεται. Φυσικά οι υπερβολικοί θόρυβοι και οι πολλές κινήσεις θα πρέπει να αποφεύγονται στο χώρο του ζώου.

 

Pogona vitticeps4

 

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ

Το ελληνικό κλίμα είναι κατάλληλο για τη στέγαση του δράκου και σε εξωτερικό χώρο, τουλάχιστον για τους θερμούς μήνες του έτους, όπου το ζώο θα απολαμβάνει όλα τα οφέλη της ηλιακής ακτινοβολίας. Πολλοί κάτοχοι κατασκευάζουν ή αγοράζουν ένα σίτινο κλουβί (flexarium), το οποίο μπορούν να μετακινούν όπου υπάρχει ήλιος. Φυσικά είναι απαραίτητο ένα μέρος του να σκιάζεται, ώστε ο δράκος να μπορεί να αποφύγει την υπερβολική ζέστη. Εάν υπάρχει χώρος στο έδαφος, μπορεί να στηθεί μια μονιμότερη κατασκευή, αλλά υπάρχουν κίνδυνοι. Ο δράκος δε θα πρέπει να μπορεί να διαφύγει, ούτε άλλο ζώο να εισέλθει. Γι’ αυτό η περίφραξη, καλό είναι να θαφτεί 30 εκατοστά μέσα στο χώμα, κι από πάνω να τοποθετηθεί συρματόπλεγμα για να αποθαρρύνει τα αρπακτικά πουλιά. Εσωτερικά μπορούν να τοποθετηθούν πέτρες και ξύλα, και να φυτευτούν λίγα φαγώσιμα φυτά, αλλά μεγάλη προσοχή χρειάζεται με την υπερβολική υγρασία και την αποστράγγιση από τις βροχές. Ένας χώρος θα πρέπει να είναι μόνιμα στεγασμένος για να καταφεύγει εκεί ο δράκος, και καλό είναι να υπάρχει μέσα και θερμαντικό σώμα. Οι περισσότεροι κάτοχοι εντούτοις χρησιμοποιούν το εσωτερικό τεράριουμ ως μόνιμη κατοικία, και απλώς βγάζουν το δράκο έξω υπό επιτήρηση βέβαια στις ηλιόλουστες ημέρες.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Οι δράκοι αυτοί είναι παμφάγοι, αλλά τείνουν περισσότερο προς την εντομοφαγία. Τα μικρά είναι σχεδόν αποκλειστικά εντομοφάγα, και χρειάζονται συνεχή παροχή τροφής για να υποστηριχθεί ο υπερβολικά γρήγορος αναπτυξιακός ρυθμός τους, έως και 2-3 φορές τη μέρα με όσα έντομα μπορούν να φάνε σε 10 λεπτά. Ένα μικρό μπορεί εύκολα να καταναλώσει 30 έντομα την ημέρα. Όσο μεγαλώνουν, θα μπορούν να τρώνε μεγαλύτερα έντομα και αραιότερα, ενώ από τους 4 περίπου μήνες θα πρέπει να αρχίζουν να τρώνε και λαχανικά. Ένας ενήλικος δράκος μπορεί να τρώει κάθε 2-3 ημέρες, κι αν τρώει αρκετά λαχανικά μπορεί να τρώει και καθημερινά. Το είδος είναι ανθεκτικότατο και μπορεί να επιβιώσει για πολύ καιρό χωρίς τροφή σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η ιδέα ότι οι ενήλικοι δράκοι είναι κυρίως χορτοφάγοι είναι λάθος, αφού όσες μελέτες έγιναν πάνω στη διατροφή τους στη φύση βρήκαν ότι κύρια τροφή τους εξακολουθούν να είναι τα έντομα. Τα έντομα μπορούν να αποτελούν το 80% της διατροφής, και το υπόλοιπο 20% μπορούν να είναι τα λαχανικά. Ένας ενήλικος δράκος μπορεί να χορτάσει με 5-6 μεγάλα έντομα, όπως ακρίδες και κατσαρίδες Αργεντινής, ή μπορεί να φάει 40-70 μικρότερα, όπως αλευροσκούληκα ή προνύμφες μύγας. Έντομα όπως οι κοινοί γρύλλοι (Acheta domestica), οι μαύροι γρύλλοι (Gryllus bimaculatus), οι κατσαρίδες Αργεντινής (Blaptica dubia), οι κατσαρίδες κόκκινοι δρομείς (Shelfordella tartara), τα αλευροσκούληκα (Tenebrio molitor), και οι προνύμφες και τα σκαθάρια, τα γιγάντια αλευροσκούληκα ή superworms (Zoophoba morio), και οι προνύμφες και τα σκαθάρια, τα μελοσκούληκα (Galeria melonella), και οι προνύμφες και οι πεταλούδες, οι μεταξοσκώληκες (Bombix mori), και οι προνύμφες και οι πεταλούδες, οι χρυσοί σκαραβαίοι pachnoda (Pachnoda marginata), και οι προνύμφες και τα σκαθάρια, οι προνύμφες της μαύρης μύγας στρατιώτη ή phoenix worms (Hermetia illucens), όλα είναι κατάλληλα για τους γενειοφόρους δράκους. Όλα τα παραπάνω είδη μπορούν να βρεθούν σε εξειδικευμένα καταστήματα. Εάν σας είναι δύσκολο να προμηθεύεστε συνεχώς έντομα για να καλύψετε τις ανάγκες του δράκου σας, τότε θα πρέπει να φτιάξετε αποικίες μερικών τουλάχιστον ειδών. Τα αλευροσκούληκα και οι κατσαρίδες Αργεντινής για παράδειγμα είναι εύκολα στην εκτροφή. Η ποικιλία ωστόσο είναι απαραίτητη, και γι’ αυτό καλό είναι να του δίνεται τακτικά διάφορα άλλα είδη εντόμων. Μπορείτε επίσης να συλλέξετε και έντομα από τη φύση, αρκεί στον τόπο συλλογής να μην ψεκάζονται συχνά δηλητήρια. Έντομα όπως ακρίδες, γρυλλοακρίδες, γρύλλοι, τζιτζίκια, λιβελούλες, αλογάκια της Παναγίας, μη τριχωτές κάμπιες από ασφαλή φυτά, νυχτοπεταλούδες, και χρυσοί σκαραβαίοι είναι κατάλληλα. Μην δίνετε οποιοδήποτε έντομο βρίσκετε, γιατί ορισμένα είναι δηλητηριώδη, π.χ. οι πυγολαμπίδες μπορούν εύκολα να σκοτώσουν το δράκο σας. Ορισμένοι δράκοι τρώνε και γαιοσκώληκες και σαλιγκάρια, τα οποία είναι υψηλά σε ασβέστιο, αλλά όχι όλοι, γιατί είναι γλοιώδη και άρα δύσκολα στη σύλληψη. Το ασβέστιο είναι απαραίτητο για τους δράκους, και όλα τα έντομα εκτός από τα phoenix worms και τους μεταξοσκώληκες υπολείπονται σε αυτό, γι’ αυτό θα πρέπει να πασπαλίζονται με την ειδική σκόνη ασβεστίου, σε κάθε τάισμα για τα μικρά και κάθε λίγα ταΐσματα για μεγαλύτερα άτομα. Η ελάχιστη αναλογία ασβέστιο προς φώσφορο στη διατροφή για την καλή απορρόφηση του πρώτου είναι 2/1. Πολλοί δράκοι επίσης τρώνε μικρά θραύσματα κόκκαλου σουπιάς για ασβέστιο. Η συμπλήρωση με βιταμίνη d3, η οποία προτείνεται για τους δράκους έχει αποδειχθεί άχρηστη με πρόσφατες μελέτες, αφού τα ζώα αυτά αξιοποιούν κυρίως τη βιταμίνη που παράγουν από την ακτινοβολία. Το μέγεθος των εντόμων είναι σημαντικό για τους μικρούς δράκους, ώστε να αποφευχθεί η δυσπεψία και τυχόν εντερικές ενσφηνώσεις. Θα πρέπει να τρώνε μικρά και μαλακά έντομα, όπως μικρούς γρύλλους, κατσαρίδες, μαλακά αλευροσκούληκα και προνύμφες μύγας μεγέθους όσο η απόσταση ανάμεσα στα μάτια τους. Τα μεγαλύτερα και ενήλικα άτομα μπορούν να καταναλώσουν με ασφάλεια και μεγαλύτερα έντομα. Τα έντομα μπορούν να τοποθετούνται σε ένα μπολ, να αφεθούν μπροστά στο δράκο αρκεί να τα φάει αμέσως, και τα πιο δραστήρια μπορούν να αφεθούν στο τεράριουμ για να τα κυνηγήσει ο δράκος. Οι δράκοι μπορούν επίσης να φάνε περιστασιακά και κάποιο κατεψυγμένο και αποψυγμένο σπονδυλωτό, όπως μικρό ποντίκι ή αρουραίο, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο.
   Κατάλληλα φυλλώδη λαχανικά, αγριόχορτα και άνθη για δράκους είναι το μαρούλι (
Lactuca sativa), το αντίδι (Cichorium intibus), η λαχανίδες (Brassica oleracea), η ρόκα (Eruca sativa), Ο αγριοζοχός (Leptospermum picrides)  ο μαϊντανός (Petroselinum crispum), τα φύλλα από το ραπανάκι (Raphanus sativus), τα φύλα του καρότου (Daucus carota), το σέλινο (Apium gravolens), τα φύλλα της αγκουριάς (Cucumis sativus), το ραδίκι ή πικραλίδα (Taraxacum officinale), ο ζοχός (Sonchus oleraceus), η αγριομολόχα (Malva silvestris), η στελάρια (Stellaria media), το περδικάκι (Parietaria udaica), η γλιστρίδα (Portulaca oleracea), τα άνθη του πανσέ (Viola sp), τα άνθη της πετούνιας (Petunia sp), τα άνθη και τα φύλλα του γερανιού (Geranium sp), ο βασιλικός (Ocimum basilicum) κ.ά., ενώ κατάλληλοι θάμνοι και δέντρα είναι ο ιβίσκος (Hibiscus syriacus και H. Rosa-sinensis), φύλλα και άνθη, τα φύλλα της μουριάς (Morus alba και M. nigra), τα φύλλα του αμπελιού (Vittis vinifera), τα άνθη από το χωνάκι (Campsis radicans), κ.ά. Συμπληρωματικά μπορούν να φάνε ψιλοκομμένα λαχανικά όπως πιπεριά (Capsicum annuum), καρότο, αγκούρι, γλυκοπατάτα (Ippomoea batatas), μπιζέλια (Pisum sativum), φασολάκι (Phaseolus vulgaris), κολοκύθα (Cucurbita sp), κ.ά. Τα φρούτα, όπως μήλο, αχλάδι, φράουλα, ροδάκινο, σταφύλι κλπ θα πρέπει να δίνονται σπάνια, και δε θα τα φάνε όλοι οι δράκοι. Μερικοί δράκοι μπορεί επίσης να φάνε σπόρους, όπως κολοκυθόσπορο, αλλά θα πρέπει να δίνονται σε μικρές ποσότητες και δεν είναι απαραίτητο. Ένα πολύ θρεπτικό φυτό είναι οι νεαροί βλαστί του κάκτου της φραγκοσυκιάς (Opuntia ficus-indica), οι οποίοι πρέπει να ψιλοκοπουν και να καθαριστούν από τα αγκάθια. Έχουν αναλογία ασβεστίου φωσφόρου 70 προς 1, αλλά δεν τους τρώνε όλοι οι δράκοι.
  Τέλος υπάρχουν και φυτά που θα πρέπει σπάνια να δίνονται στους δράκους, όπως το σπανάκι (
Spinacia oleracea) ή τα φύλλα του παντζαριού (Beta vulgaris), επειδή περιέχουν οξαλικά που δεσμεύουν το διατροφικό ασβέστιο, ενώ άλλα φυτά είναι δηλητηριώδη και δε θα πρέπει να ταΐζονται καθόλου. Όπως και με τα έντομα, σε περίπτωση που συλλέγετε φυτά από τη φύση, μην τα δώσετε στο δράκο εάν έχετε αμφιβολίες για την ταυτότητά τους. Τα φυτά μπορούν να προσφερθούν ψιλοκομμένα σε ένα μπολ, για να περιοριστεί η επιλεκτική σίτιση, ή να αφεθούν στο χώρο του ζώου, το οποίο θα κόψει όσο χρειάζεται. Εκτός από τις παραπάνω τροφές, κυκλοφορούν στο εμπόριο και έτοιμες τροφές για γενειοφόρους δράκους σε μορφή πέλλετ, οι οποίες ωστόσο δεν έχουν αξιολογηθεί από ανεξάρτητες επιστημονικές έρευνες για την πραγματική θρεπτική τους αξία. Εάν παρόλα αυτά θέλετε να τις χρησιμοποιήσετε, δε θα πρέπει να ξεπερνούν το 20% του διαιτολογίου. Οι δράκοι αφοδεύουν συνήθως κάθε 2-3 ημέρες, αλλά μπορεί να αφοδεύουν και καθημερινά ή και αραιότερα, ανάλογα με τη διατροφή. Τα περιττώματά τους είναι πιο υγρά όταν η διατροφή τους περιέχει αρκετά υδαρή λαχανικά, και πιο στερεά εάν αποτελείται κυρίως από έντομα, Όπως και τα πουλιά, έτσι και τα ερπετά στερεοποιούν το μεγαλύτερο μέρος των ούρων σε λευκό ουρικό οξύ, το οποίο αποβάλλεται μαζί με τα περιττώματα. Οι δράκοι που έχουν προσαρμοστεί στο περιβάλλον τους επιλέγουν μια συγκεκριμένη περιοχή, στην οποία κάνουν συνήθως τις ανάγκες τους. Είναι καθαρά ζώα και υπό κανονικές συνθήκες δε θα πατήσουν τα περιττώματά τους, αλλά αυτό μπορεί να γίνει αν ο χώρος δεν είναι επαρκής. Οι μικρότεροι σε ηλικία δράκοι, οι οποίοι δεν έχουν ακόμα εγκαθιδρύσει την περιοχή τους, μπορεί να αφοδεύσουν οπουδήποτε και γι’ αυτό το περιβάλλον τους θα πρέπει να είναι από υλικά που καθαρίζονται εύκολα.

 

Pogona vitticeps6

 

ΕΚΔΥΣΗ

Τα ζώα αυτά είναι πολύ οικονομικά στην κατανάλωση νερού και καλύπτουν πλήρως όλες τις ανάγκες τους με το νερό που περιέχεται στην τροφή τους και με το λίγο νερό που θα τους δίνεται συμπληρωματικά ψεκάζοντας ένα μέρος του χώρου τους ή στάζοντας λίγο νερό μπροστά τους, το οποίο θα μαζέψουν με τη γλώσσα τους, λίγες φορές την εβδομάδα. Το μπολ νερού δεν είναι απαραίτητο, και γιατί σπάνια πίνουν και γιατί οι περισσότεροι δράκοι δεν αναγνωρίζουν το στάσιμο νερό ως πόσιμο. Εφόσον το ζώο έχει υγιή εμφάνιση και αφοδεύει κανονικά, είναι καλά ενυδατωμένο. Της μόδας έχουν γίνει τα μπανάκια για τους γενειοφόρους δράκους, με τα οποία υποτίθεται ότι το ζώο ενυδατώνεται και αφοδεύει τακτικά, αλλά αυτό δεν έχει κάποια επιστημονική βάση. Μπορεί ένα χλιαρό μπάνιο να ωφελήσει έναν δυσκοίλιο ή ελαφρώς αφυδατωμένο δράκο, αλλά κατά τα άλλα τα οφέλη τους δεν υποστηρίζονται από κάποια επιστημονική έρευνα. Αντίθετα, η υπερβολική υγρασία μπορεί να προκαλέσει αναπνευστικές και δερματικές λοιμώξεις, εάν το ζώο δε στεγνώνει πολύ καλά μετά το μπάνιο.
   Τα ερπετά της ερήμου είναι προσαρμοσμένα για πολύ σκληρά περιβάλλοντα με ελάχιστο νερό. Στη φύση οι γενειοφόροι δράκοι στις καταιγίδες, κάθονται στη βροχή με το πίσω μέρος τους σηκωμένο και το κεφάλι κατεβασμένο, κι έτσι πίνουν το νερό που έρχεται προς το στόμα τους. Για αυτόν το λόγο επίσης δεν είναι σημαντικό να ελέγχουμε την υγρασία του χώρου του δράκου, η οποία μπορεί να κυμαίνεται στο 30%-60% χωρίς πρόβλημα. Η υγρασία θα πρέπει ωστόσο να είναι ελαφρώς υψηλότερη κατά την αλλαγή δέρματος, ώστε το παλιό δέρμα να μαλακώσει και να ξεκολλήσει ευκολότερα. Κατά την αλλαγή δέρματος ή έκδυση, το ζώο περνά περισσότερο χρόνο στα δροσερά σημεία του χώρου του και ίσως ο κύκλος πέψης του να διαταραχθεί ελαφρώς. Ενδέχεται να μην τρώει, ιδίως όταν αλλάζει δέρμα από το κεφάλι, αλλά αυτό δεν είναι σύνηθες. Το διάστημα αυτό ψεκάζετε περιοδικά ελαφρώς το δράκο και το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Η έκδυση συνήθως ξεκινά από το κεφάλι και προχωρά προς τα πίσω, αλλά μπορεί να ξεκινήσει οπουδήποτε αλλού. Το παλιό δέρμα γίνεται γκριζωπό και αρχίζει να αποκολλάται, και ο δράκος το αποβάλλει ξύνοντας το σώμα του ή τρίβοντάς το σε επιφάνειες. Είναι φυσιολογικό να φάει λίγο από το παλιό του δέρμα. Δεν προτείνεται να αφαιρέσετε εσείς το δέρμα του, γιατί μπορεί να μην είναι έτοιμο να αποκολληθεί και να τραυματίσετε το ζώο, αν και μέρη που δεν έχουν πέσει για αρκετές μέρες μπορείτε προσεκτικά να τα βγάλετε. Προσέχετε ιδιαίτερα τα δάχτυλα και την ουρά, όπου μπορεί να μείνει παλιό δέρμα. Αυτό είναι ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα σε μικρά άτομα, όπου το παλιό δέρμα μπορεί να στεγνώσει και να περισφίξει το μέλος, κόβοντας την κυκλοφορία και οδηγώντας στη νέκρωση και πτώση του. Τα νεαρά άτομα μπορεί να αλλάζουν δέρμα κάθε λίγες εβδομάδες, κι έτσι να φαίνονται ότι συνεχώς βρίσκονται σε έκδυση, ενώ τα ενήλικα μόνο λίγες φορές το χρόνο, μπορεί και μόνο μία, και η διαδικασία διαρκεί αρκετές ημέρες. Επιπλέον δεν είναι σπάνιο μια μικρή περιοχή να εκδυθεί, ακόμα κι αν ο δράκος δε βρίσκεται σε φάση γενικής έκδυσης.

ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ

Το χειμώνα οι δράκοι αυτοί πέφτουν σε νάρκη, και καλό είναι να κάνουμε το ίδιο και στην αιχμαλωσία. Αν και δεν είναι απαραίτητο και οι απόψεις διίστανται αν πραγματικά χρειάζεται, το μόνο σίγουρο είναι ότι το έκαναν για εκατομμύρια χρόνια πριν από μας και είναι ένα βήμα απαραίτητο για την αξιόπιστη αναπαραγωγή τους στην αιχμαλωσία, και ίσως να συμβάλλει στη μακροζωία τους. Το ένστικτο της νάρκης είναι αρκετά ισχυρό, κι ένας δράκος που επηρεάζεται έστω και λίγο από τις εξωτερικές συνθήκες, όπως τη μειωμένη φωτοπερίοδο και την πτώση της θερμοκρασίας, μπορεί να επηρεαστεί και να ελαττώσει σημαντικά την πρόσληψη τροφής και τη δραστηριότητά του το χειμώνα. Άλλοι δράκοι ωστόσο που διατηρούνται σε μόνιμα υψηλές θερμοκρασίες μπορεί να μην επηρεαστούν καθόλου. Η διαδικασία της νάρκης είναι πολύ εύκολη και μπορεί να γίνει και από έναν αρχάριο. Τα μόνα ζώα που δε θα πρέπει να κοιμηθούν είναι αυτά κάτω των 7 μηνών, τα οποία πρέπει να διατηρούνται σε κανονικό πρόγραμμα για τη συνεχή ανάπτυξή τους. Τα λίγο μεγαλύτερα μπορούν να πέσουν σε ελαφριά νάρκη προαιρετικά, αλά δε θα πρέπει να έχει τη διάρκεια αυτής ενός ενήλικου ατόμου. Τα ενήλικα άτομα μπορούν να περάσουν από πλήρη νάρκη, η οποία μπορεί να διαρκέσει 2-5 μήνες. Η διαδικασία ξεκινά γύρω στον Οκτώβριο-Νοέμβριο, όταν το ζώο μειώνει τις ώρες που λιάζεται, περνά αρκετό καιρό στην κρυψώνα του και κινείται πολύ λιγότερο. Μπορεί επίσης να γίνει πιο επιλεκτικό στην τροφή, προτιμώντας κυρίως έντομα. Ένα καλά ταϊσμένο ζώο θα έχει αρκετά αποθέματα λίπους για να περάσει το χειμώνα, οπότε αυτό δε θα πρέπει να σας απασχολεί. Μπορείτε να ταΐζετε το ζώο για λίγο ακόμα, και μετά να ξεκινήσετε τη διαδικασία της νάρκης, η οποία μπορεί να είναι ελαφριά ή βαθιά. Στην ελαφριά νάρκη η λάμπες ανάβουν για 6-8 ώρες την ημέρα, αλλά οι θερμοκρασία του σημείου λιασίματος είναι γύρω στους 25-30 βαθμούς και οι γενικές θερμοκρασίες είναι χαμηλές. Το ζώο συνήθως κοιμάται στην κρυψώνα του, αλλά μπορεί περιστασιακά να βγαίνει έξω ή ακόμα και να τρώει λίγο. Στη βαθιά νάρκη, το ζώο κοιμάται συνεχώς. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να βεβαιωθείτε ότι το πεπτικό του σύστημα έχει αδειάσει εντελώς, ειδάλλως μπορεί η τροφή να σαπίσει στο στομάχι του ή τα περιττώματα να μείνουν στο έντερο, όπου θα αφυδατωθούν και θα είναι δυσκολότερο να αποβληθούν μετά. Αφήστε το ζώο 3 εβδομάδες μέχρι να καθαρίσει το πεπτικό του σύστημα, και μετά σβήστε εντελώς όλες τις λάμπες και τα θερμαντικά μέσα. Μπορείτε επίσης να γεμίσετε την τρύπα του με μονωτικό υλικό, όπως λωρίδες χαρτιού, μέσα στις οποίες θα σκάψει και θα κρυφτεί. Μην ενοχλείτε το ζώο παρά μόνο για να του δώσετε λίγο νερό κάθε λίγες εβδομάδες. Όταν του δίνετε νερό, απλώς στάζετε λίγο στη μύτη του κι αν δεν πιει δεν πειράζει. Γύρω στα τέλη Φεβρουαρίου - αρχές Μαρτίου, θέσετε ξανά όλον τον εξοπλισμό σε λειτουργία. Ο δράκος μπορεί να έχει ήδη βγει έξω, αντιλαμβανόμενος την αύξηση της φωτοπεριόδου, ή να βγει μόλις η θερμοκρασία έχει επανέλθει. Εάν δε βγαίνει μόνος του, μπορείτε να τον ξυπνήσετε εσείς. Ιδανικά θα πρέπει να έχει χάσει ελάχιστο βάρος, και να φαίνεται σχεδόν όπως πριν. Στις επόμενες μέρες θα αρχίσει να τρώει, και στη συνέχεια η όρεξή του θα επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα. Το πολύ σε έναν μήνα θα είναι ακριβώς όπως και πριν, αν και συνήθως επανέρχεται πολύ συντομότερα. Ένα σπανιότερο, αν και πάλι κοινό φαινόμενο είναι και η λεγόμενη θερινή νάρκη, που στη διεθνή βιβλιογραφία θα την συναντήσετε ως (estivation). Δεν πρόκειται για πλήρη νάρκη στο συγκεκριμένο είδος, αφού το ζώο αντιδρά κανονικά στα ερεθίσματα, αλλά περιορίζει σημαντικά τη δραστηριότητά του. Στη φύση συμβαίνει τους πολύ ζεστούς μήνες, και στην αιχμαλωσία το καλοκαίρι, αν η γενική θερμοκρασία του χώρου του παραμένει για μέρες πάνω από τους 30 βαθμούς και τη μέρα και τη νύχτα. Ο δράκος θα κρυφτεί στην τρύπα του και θα αφοδεύει πολύ αραιά, αν και η όρεξή του δε θα επηρεαστεί σημαντικά. Μπορεί να δραστηριοποιείται μόνο το πρωί και το απόγευμα, ή και να μη βγαίνει έξω για μέρες. Για να τον επαναφέρετε, μπορείτε να μειώσετε τη θερμοκρασία μειώνοντας το χρόνο που καίνε οι λάμπες ή ψύχοντας το χώρο του, αλά η κατάσταση δεν είναι επικίνδυνη και το ζώο θα επανέλθει μόνο του όταν οι θερμοκρασίες πέσουν.

 

Pogona vitticeps

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Οι γενειοφόροι δράκοι είναι ιδιαίτερα έξυπνοι και φιλικοί με τον άνθρωπο. Είναι από τη φύση τους ήμεροι, ίσως επειδή δε μας αναγνωρίζουν ως εχθρούς, γιατί δεν υπάρχουν τόσο μεγάλα σαρκοφάγα ζώα στις περιοχές όπου ζουν. Ακόμα και στη φύση είναι αρκετά εύκολο να πιάσετε έναν. Γι’ αυτόν το λόγο σπάνια θα χρειαστεί να τους εξημερώσετε. Παρόλα αυτά τα μικρά δρακάκια ίσως να είναι πιο επιφυλακτικά και να τρέχουν μακριά σας ή να φουσκώνουν τα γένια τους. Στην περίπτωση αυτήν με λίγη υπομονή θα έχετε κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Αρχικά απλώς μπορείτε να περνάτε αρκετό χρόνο δίπλα στο τεράριουμ, παρατηρώντας το. Έπειτα σταδιακά μπορείτε να βάζετε το χέρι σας δίπλα του, και σιγά-σιγά να του προσφέρετε τροφή με το χέρι και λίγο να τον αγγίζετε. Μην τον πλησιάζετε από πάνω, γιατί έτσι τους πλησιάζουν οι εχθροί τους και μπορεί να τρομάξει. Ένας συνηθισμένος στους ανθρώπους δράκος συνήθως δεν έχει πρόβλημα όπως και αν πλησιαστεί. Σταδιακά μπορείτε να βάζετε το χέρι σας μπροστά του, ώστε να ανέβει και μετά να τον σηκώσετε. Καλύτερα να ασχοληθείτε μαζί του το απόγευμα, όταν είναι ήρεμος πριν κοιμηθεί. Γρήγορα θα μάθει ότι δεν αποτελείτε απειλή. Σχεδόν όλοι οι μεγαλύτεροι δράκοι είναι πολύ ήρεμοι, με εξαίρεση λίγους που δεν ήρθαν ποτέ σε επαφή με τον άνθρωπο, οι οποίοι μπορεί να πηγαίνουν προς τα πίσω ή και να φουσκώνουν τα γένια τους όταν τους πλησιάζετε. Είναι εξαιρετικά σπάνιο να δαγκώσουν. Συνήθως ισχύει το αντίθετο, δηλαδή ένας δράκος να μη δαγκώνει ακόμα κι αν τον κακομεταχειρίζονται. Το δάγκωμά τους είναι δυνατό, αλλά για άμυνα συνήθως περιορίζονται σε ένα μικρό τσίμπημα. Με λίγη υπομονή ωστόσο κι αυτοί οι δράκοι αμέσως ηρεμούν. Όταν σηκώνετε έναν δράκο, στηρίξτε το σώμα του και με τα δύο σας χέρια, φροντίζοντας να στηρίζετε και τα τέσσερα πόδια του και μεγάλο μέρος της ουράς, γιατί αλλιώς μπορεί να πανικοβληθεί και να τιναχτεί. Ένας ήρεμος δράκος μπορεί να μείνει αρκετή ώρα πάνω στο χέρι σας, στον ώμο σας ή δίπλα σας. Μπορεί ωστόσο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα να θελήσει να κατεβεί. Εάν είναι ασφαλές, είναι καλό να αφήνετε το δράκο σας να κάνει βόλτα στο δωμάτιο για να ασκείται και να συναντά νέα ερεθίσματα. Φροντίστε απλώς να μην υπάρχουν πάρα πολλά αντικείμενα στα οποία μπορεί να κρυφτεί και να μη μπορείτε να τον βγάλετε μετά εύκολα, και επίσης να μην υπάρχουν μικρά αντικείμενα κάτω που μπορεί να μπερδέψει με τροφή, ούτε και τοξικά χημικά. /Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι οι ακατάλληλες θερμοκρασίες, οι οποίες είναι συνήθως χαμηλότερες από αυτές που λειτουργεί ο δράκος, τουλάχιστον για όλες τις εποχές εκτός του καλοκαιριού. Εάν ωστόσο μπαίνει μέσα στο δωμάτιο πολύς ήλιος από παράθυρο ή ανοιχτή πόρτα ή υπάρχει σταθμός με θερμαντική λάμπα, τότε μπορεί να θερμορρυθμίζεται. Μπορείτε επίσης να τον βγάλετε έξω στο άμεσο ηλιακό φως τους ζεστούς μήνες, αρκεί να τον επιβλέπετε και να μην υπάρχει δίοδος διαφυγής στο μέρος που βρίσκεται. Αρχικά τα πουλιά και τα αεροπλάνα ίσως να τον τρομάζουν, αλλά με την επαναλαμβανόμενη έκθεση θα εξοικειωθεί. Για τον περισσότερο χρόνο ωστόσο ο δράκος θα πρέπει να βρίσκεται στο ασφαλές τεράριουμ του. Δεν είναι ιδιαίτερα κινητικό είδος, αφού περνά αρκετό χρόνο είτε να λιάζεται είτε απλώς να ξεκουράζεται, αλλά μέσα στη μέρα δραστηριοποιείται αρκετές φορές. Ένας δραστήριος δράκος θα σκαρφαλώνει πάνω στα κλαδιά, θα πηδάει πάνω σε αντικείμενα, θα τρέχει και ενίοτε θα προσπαθεί να περάσει μέσα από το τζάμι. Αυτό αν γίνεται για λίγο είναι φυσιολογικό, εάν ωστόσο ο δράκος επιμένει, ίσως ο χώρος να είναι πολύ μικρός, η θερμοκρασία υπερβολικά υψηλή ή το συνηθέστερο, να στρεσάρεται από την αντανάκλασή του την οποία αντιμετωπίζει ως εισβολέα στην περιοχή του. Στην περίπτωση αυτήν θα πρέπει να καλύψετε κάποια μέρη που ενοχλούν, για να μην ανησυχεί. Μπορεί επίσης να προσπαθεί να βγει εάν έχει μάθει σε μια ρουτίνα όπου βγαίνει συχνά εκτός τεράριουμ για βόλτα. Το βράδυ συνήθως κοιμάται στην κρυψώνα του, αλλά μπορεί να κοιμηθεί επίσης πίσω από κάποιο αντικείμενο, σε μια γωνία ή και πάνω σε κάποιο κλαδί καμουφλαρισμένος. Οι γενειοφόροι δράκοι είναι πολύ έξυπνες σαύρες που γρήγορα θα δημιουργήσουν μια υποτυπώδη σχέση με τον ιδιοκτήτη τους. Φαίνεται να τον ξεχωρίζουν από άλλους, αφού συμπεριφέρονται πιο άνετα σ ’αυτόν, μαθαίνουν αμέσως σε ποια κουτιά φυλάσσεται η τροφή κι αν βγαίνουν πολύ συχνά από το τεράριουμ, μαθαίνουν να βγαίνουν και να επιστρέφουν μόνοι τους. Με τη σωστή φροντίδα, ένας γενειοφόρος δράκος θα ζήσει από 7 έως 12 χρόνια. Θεωρείται σχετικά βραχύβια σαύρα, κι αυτό είναι αποτέλεσμα του γρήγορου τρόπου ζωής της, με ταχύτατη ανάπτυξη και ωρίμανση και υπερβολικά υψηλό αναπαραγωγικό ρυθμό

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

Ένας δράκος που ζει υπό τις κατάλληλες συνθήκες και τρέφεται σωστά σπάνια εμφανίζει προβλήματα υγείας. Εντούτοις, αν οι συνθήκες διατήρησής του είναι ακατάλληλες, μπορεί να πάθει διάφορα προβλήματα υγείας, τα οποία αν δεν αντιμετωπιστούν μπορούν και να του στοιχίσουν τη ζωή. Μερικά από τα συχνότερα προβλήματα υγείας είναι τα παρακάτω:

  1. Μεταβολική νόσος των οστών (metabolic bone disease): Ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο στο παρελθόν, όταν οι ανάγκες του είδους δεν ήταν πλήρως γνωστές, αλά εμφανίζεται ακόμα και σήμερα σε ζώα, ιδίως νεαρά και αναπτυσσόμενα άτομα, τα οποία δε λαμβάνουν ικανό ασβέστιο, δεν εκτίθενται στην ωφέλιμη υπεριώδη ακτινοβολία, ή και τα δύο. Για να διατηρήσει σωστά επίπεδα ασβεστίου στο αίμα, ο οργανισμός του ζώου αφαιρεί ασβέστιο από τα οστά, τα οποία αδυνατίζουν, παραμορφώνονται και γίνονται επιρρεπή σε κατάγματα. Αρχικά μπορεί να παρατηρηθεί παραμόρφωση στην κάτω γνάθο, στην ουρά και στα δάκτυλα, και στη συνέχεια σοβαρότερες παραμορφώσεις. Η ασθένεια είναι αντιμετωπίσιμη στα αρχικά στάδια, αν και οι τυχόν παραμορφώσεις θα παραμείνουν. Σε πιο προχωρημένα στάδια είναι δυσκολότερη κι αν δεν αντιμετωπιστεί θα οδηγήσει στο θάνατο.

  2. Δυσέκδυση. Είναι η δυσκολία στην αλλαγή του δέρματος, Αν και σε ένα ενήλικο ζώο δεν είναι σοβαρό πρόβλημα κι αντιμετωπίζεται εύκολα. Σε πολύ μικρά ζώα το παλιό δέρμα γύρω από τα δάκτυλα ή το άκρο της ουράς μπορεί να περισφίξει το μέλος, να κόψη την κυκλοφορία και να οδηγήσει σε ξηρή γάγγραινα και πτώση του μέλους. Για αυτό θα πρέπει να ελέγχεται αν όλο το δέρμα έχει αποκολληθεί.

  3. Ενδοπαράσιτα. Δεν είναι σπάνιο ένας γενειοφόρος δράκος να φέρει μικρό αριθμό παρασίτων χωρίς επιπτώσεις, αλλά ορισμένα είδη παρασίτων είναι πιο επιβλαβή από άλλα. Επίσης πολλά είναι απλού κύκλου, και μπορούν να επαναμολύνουν το ζώο απευθείας από τα περιττώματά του. Οι εξάρσεις παρασίτων είναι συχνές σε δράκους που ζουν σε συνθήκες κακής υγιεινής και υπερπληθυσμού. Μπορεί να είναι είτε πρωτόζωα είτε παρασιτικά σκουλήκια, και τα συμπτώματα που δημιουργούν είναι συνήθως γαστρεντερικά, όπως ασχημάτιστα ή δύσοσμα κόπρανα, απώλεια όρεξης, ακόμα και απώλεια βάρους σε σοβαρές περιπτώσεις. Αντιμετωπίζονται με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.

  4. Αναπνευστικές λοιμώξεις. Οι δράκοι είναι ανθεκτικοί σε τέτοιου είδους προσβολές, εντούτοις αν οι θερμοκρασίες είναι ακατάλληλες, υπάρχουν ψυχρά ρεύματα αέρα και η υγρασία είναι υψηλή, είναι πιθανότερο να προσβληθούν από βακτήρια στο αναπνευστικό. Οι λοιμώξεις αυτές μπορούν να μεταδοθούν επίσης από άλλο δράκο. Συνήθη συμπτώματα είναι ήχοι κατά την αναπνοή, βλέννα στη μύτη και στο στόμα, βήχας, και σε σοβαρές περιπτώσεις αναπνοή με ανοιχτό το στόμα. Ένα απομονωμένο βήξιμο χωρίς άλλα συμπτώματα δεν είναι αιτία ανησυχίας, μπορεί π.χ. να προκλήθηκε από σκόνη. Οι ελαφρές μορφές αντιμετωπίζονται σχετικά εύκολα, αλλά αν η νόσος εξελιχθεί σε πνευμονία, η πρόγνωση είναι χειρότερη και η θεραπεία μακρόχρονη, με κίνδυνο υποτροπής.

  5. Διάφορες κακώσεις, κατάγματα, αμυχές του δέρματος κλπ. Μπορούν να προκληθούν από ατυχήματα στο τεράριουμ ή έξω, πτώσεις, επιθέσεις άλλων ζώων κλπ. Η ευκολία της αποκατάστασής τους εξαρτάται από τη σοβαρότητα του τραυματισμού. Για όσους τραυματισμούς λύουν τη συνέχεια του δέρματος υπάρχει και ο επιπλέον κίνδυνος της μόλυνσης.

  6. Ενσφήνωση. Ο δράκος παθαίνει ενσφήνωση όταν ένα άπεπτο σώμα φράζει την εντερική οδό. Σε ηπιότερες περιπτώσεις μπορεί να αντιμετωπιστεί με χλιαρά μπάνια και μασάζ στην κοιλιά, αλά σε σοβαρότερες θα χρειαστεί κτηνιατρική παρέμβαση, ακόμα και χειρουργείο. Η ενσφήνωση μπορεί να προκληθεί από χρόνια κατάποση ακατάλληλου υποστρώματος ή κατά λάθος κατάποση μη φαγώσιμου αντικειμένου. Τα μικρά δρακάκια ίσως να κινδυνεύουν και από πολύ μεγάλα και σκληρά έντομα. Σε ε΄να μεγαλύτερο δράκο, η τροφή δεν αποτελεί κίνδυνο ούτε και η κατάποση μικρών άπεπτων σωμάτων, όπως χαλικάκια, την οποία το ζώο κάνει εσκεμμένα και ίσως να ωφελούν την πέψη. Η αφυδάτωση είναι επιβαρυντικός παράγοντας που προδιαθέτει σε ενσφήνωση.

  7. Αφυδάτωση. Το ξηρόβιο αυτό είδος είναι δύσκολο να αφυδατωθεί, αλλά είναι δυνατό. Συνήθως το παθαίνει σε συνθήκες πλήρους παραμέλησης. Το δέρμα του μπορεί να φαίνεται ξηρό και ζαρωμένο, τα μάτια του είναι βαθουλωμένα στις κόγχες τους και είναι εξαιρετικά δυσκοίλιο, με στερεά ούρα. Τα ούρα επίσης μπορεί να είναι στερεά εάν έχει να αφοδεύσει πολύ καιρό, κι αυτό είναι τότε φυσιολογικό.

  8. Περιοδοντική νόσος: Επειδή η οδοντοστοιχία των δράκων δεν αντικαθίσταται όπως σε άλλες σαύρες, θα πρέπει να καθαρίζεται για να παραμένει υγιής. Πολλοί κάτοχοι, φοβούμενοι την ενσφήνωση, δε δίνουν σκληρές τροφές στους δράκους τους, οι οποίες καθαρίζουν τα δόντια, με αποτέλεσμα σωματίδια τροφής να παραμένουν στην εσωτερική πλευρά της οδοντοστοιχίας, τα οποία με το χρόνο οδηγούν σε σοβαρές στοματικές μολύνσεις. Το ζώο εμφανίζει αποστήματα, πονάει και δε μπορεί να φάει ή τρώει επιλεκτικά, και αν η κατάσταση δεν αντιμετωπιστεί, η λοίμωξη εξελίσσεται σε σηψαιμία που οδηγεί στο θάνατο. Η αντιμετώπιση είναι μακρόχρονη, και υπάρχει ο κίνδυνος υποτροπής.

  9. Παχυσαρκία. Όλοι θέλουμε να ταΐζουμε καλά τα ζώα μας, αλλά θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την υπερβολή. Στη φύση οι δράκοι αυτοί είναι οπορτουνιστές κυνηγοί που τρώνε μεγάλες ποσότητες όποτε βρίσκουν, γιατί τις επόμενες εβδομάδες ή και μήνες μπορεί να μην έχει καθόλου τροφή. Αυτό συνήθως δεν ισχύει στην αιχμαλωσία, με αποτέλεσμα να τρώνε συνεχώς μεγάλες ποσότητες. Προσπαθήστε να περιορίσετε τις λιπαρές τροφές όπως αλευροσκούληκα και μελοσκούληκα, ιδίως εάν αρχίζει να εμφανίζεται το πρόβλημα, και προτιμήστε αντ’ αυτού λιγότερο λιπαρά έντομα όπως γρύλλους ή κατσαρίδες. Τα ερπετά δεν έχουν την ίδια αερόβια ικανότητα με τα θηλαστικά και δε μπορούν να ασκηθούν τόσο έντονα για να χάσουν έτσι περιττό λίπος, οπότε ο μόνος τρόπος απώλειας βάρους είναι η μείωση της παροχής τροφής.

Οι δράκοι μπορούν να υποφέρουν κι από άλλες παθήσεις. Οι παραπάνω είναι οι συχνότερες και εύκολα προλήψιμες με την κατάλληλη φροντίδα. Υπάρχουν όμως και παθήσεις που δεν προλαμβάνονται. Είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο για αυτό το είδος που γεννά πολύ μεγάλο αριθμό απογόνων κάποια μικρά να γεννηθούν με προβλήματα και να πεθάνουν. Επίσης το είδος αυτό, επειδή γεράζει σχετικά γρήγορα, μπορεί να εμφανίσει προβλήματα της τρίτης ηλικίας όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, νεφρική ανεπάρκεια, προβλήματα στην όραση, νευρολογικά προβλήματα, νεοπλασίες κλπ. Καλό είναι να έχετε ήδη εντοπίσει έναν εξειδικευμένο στα ερπετά κτηνίατρο στην περιοχή σας πριν αποκτήσετε το δράκο σας για παν ενδεχόμενο.

_________________________________
Σημείωση:
Ευχαριστώ τον Στέφανο για την πολύ καλή δουλειά που έκανε γι αυτό το άρθρο και για τις φωτογραφίες.
Περισσότερες πληροφορίες για αυτόν θα βρείτε στο
blog του: Το περιπλανώμενο τουατάρα

 
 





 ΕΙΣΑΓΩΓΗ  ▪  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ LINKS

2001 -  2016

Απαγορεύεται αναδημοσίευση των άρθρων ή μέρος αυτών, χωρίς την άδεια του ΓΗ & ΥΔΩΡ